به او و توجيه مقصود خود از تحريف برآمده است . او در توجيه عقيده خود مىگويد : « مقصود من از كتاب تحريف شده ، قرآن موجود نيست ؛ چون از هنگامى كه در دوره عثمان ، مصاحف يكدست شد قرآن بر همان حال نخستين خود باقى مانده و از آن روز تا به امروز دچار هيچگونه تغيير يا فزونى يا كاستى نشده است ، بلكه مراد من كتاب الهى نازل شده بر پيامبر است كه در جمع‌آورى نخستين قرآن - آن هم در آياتى كه مربوط به احكام نبوده - دچار كاستى شده است ، ولى اجماع امت است كه بر آن افزوده نشده است » . محدث نورى ، پس از رسيدن كتاب رديه به دست او ، همواره توصيه مىنمود كه هركس نسخه‌اى از فصل الخطاب نزد اوست ، نسخه‌اى از آن رساله ( جوابيه ) را بدان منضم سازد زيرا آن رساله متمم فصل الخطاب و بيان كننده مقصود نويسنده آن است . مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى صاحب الذريعه مىگويد : « از استادم محدث نورى شنيدم كه مىگفت : من در اين كتاب كوشيدم تا اثبات كنم قرآن موجود همان است كه در عهد عثمان جمع‌آورى شده و در آن تغيير و تبديلى كه در كتاب‌هاى پيشين ، پيش آمده ، رخ نداده است ؛ لذا بهتر بود آن را فصل الخطاب فى عدم تحريف الكتاب گويند ، در حالىكه عنوان فصل الخطاب فى تحريف الكتاب مردم را در راه يافتن به مراد من به اشتباه انداخته است ؛ زيرا مقصود من اين است كه بخشى از وحى منزل الهى حذف شده است ؛ اصلا بهتر است نام آن را القول الفاصل فى اسقاط بعض الوحى النازل بگذاريم » . « 1 » البته بايد گفت كه اين خود عذر بدتر از گناه است . علامه سيد محمد حسين شهرستانى ( م 1315 ) نيز جزو معاصران محدث نورى است . كتاب حفظ الكتاب الشريف عن شبهه القول بالتحريف را در رد آراء نورى به رشته تحرير درآورد . او در اين كتاب به خوبى تمام دلايل مصونيت قرآن از تحريف را

--> ( 1 ) . الذريعه ، ج 10 ، ص 221 - 220 و ج 16 ، ص 231 و 232 و ج 18 ، ص 9 ، صاحب ذريعه رساله‌اى دارد به نام « النقد اللطيف في نفي التحريف عن القرآن الشريف » كه در آن كوشش كرده است با توجيه نمودن مدعاى استاد خود ، محدث نورى درباره تحريف قرآن از او دفاع كند ؛ او پس از نوشتن اين رساله ، آن را به شيخ محمد حسين آل كاشف الغطاء عرضه داشت تا ديدگاه خود را درباره آن اعلام نمايد . شيخ ، نشر آن را نادرست دانست و آقابزرگ نيز در تبعيت از او ، از چاپ رساله امتناع ورزيد . ر . ك : الذريعه ج 24 ، ص 278 و نيز ر . ك : قاضى ، يوم الاربعين ، ص 15 .